Coucher avec un fantôme : petite histoire de la spectrophilie

W łóżku z duchem: krótka historia spektrofilii

autor: Eglantine
w

W łóżku wymarzony partner nie chrapie, nie podkrada kołdry i nie porzuca skarpet byle gdzie. Pospuń doskonałość o krok dalej, a dostaniesz obecność, która przenika przez ściany, żeby dotrzeć do twojej sypialni: witaj w spektrofilii, czyli seksualnym pociągu do duchów.

W łóżku z duchem: krótka historia spektrofilii

Z okazji Halloween pojawiły się u nas już dilda w kształcie szkieletu, sex zabawki w kształcie owadów i książki erotyczne pełne fantastycznych istot. Tym razem zajmujemy się kochankami z zaświatów. Bo ta fantazja naprawdę istnieje, a historie o nadprzyrodzonych podbojach łóżkowych to bynajmniej nie nowość.

Między kalifornijskimi sprawami parapsychologicznymi, średniowiecznymi demonami a paraliżem przysennym — ten artykuł może nieźle namieszać w twoich październikowych wieczorach.

Słowo „spektrofilia” naprawdę istnieje

Spektrofilia oznacza seksualny pociąg do duchów. Terminu używano też na określenie pobudzenia wywoływanego obrazem w lustrze — to aż nadto, by podsunąć niejeden scenariusz przed taflą lustra.

Daleko mu do wymysłu internetu — słowo ma nawet własne hasło w „Ghosts in Popular Culture and Legend”, encyklopedii poświęconej duchom, wydanej w 2016 roku. Spektrofilia może oznaczać zarówno fantazję o widmie jako kochanku, jak i doświadczenia seksualne, które niektóre osoby — jak twierdzą — przeżyły z duchem.

W pierwszym przypadku zostajemy po stronie zabawy i wyobraźni. W drugim nauka ma do zaproponowania o wiele mniej tajemnicze wyjaśnienia. Ale wrócimy do tego nieco później.

Duch, czyli fantazja stara jak mity

Bez obaw — nie tylko ciebie ten pomysł podnieca. Od starożytności opowieści o spotkaniach ludzi z duchami przenikają wszystkie kultury.

W Odysei Odyseusz trzy razy próbuje objąć ducha swojej matki i za każdym razem obejmuje pustkę, jakby chwytał sen. Nic tu seksualnego, ale starożytni Grecy już wiedzieli, że duch, którego kochasz, wymyka się dokładnie w chwili, gdy chcesz go dotknąć.

Jeszcze bardziej niepokojące: u Eurypidesa to widmowy sobowtór wywołuje wojnę trojańską. Bogowie zastępują Helenę eidolonem, podobizną uczynioną z obłoków, a Parys spędza lata u boku złudy. Jedna z najsłynniejszych miłości starożytności staje się więc przypowieścią o zaślepieniu miłością — w sensie niemal dosłownym.

W średniowieczu opowieści o cielesnych spotkaniach z istotami nadprzyrodzonymi przybierają bardziej niepokojący obrót. Demon-inkub (i jego żeński odpowiednik, sukkub) nawiedzał śpiących, by ich uwieść, niekiedy siłą. Według niektórych średniowiecznych teologów stworzenia te mogły nawet powodować ciąże. Wieki relacji opisują przedziwnie podobną scenę: przygniatająca obecność, bezwład tuż po przebudzeniu, seks, któremu się uległo.

Europejski folklor znał również Mare, ducha, który siadał okrakiem na śpiących. Od tego stworzenia pochodzi częściowo słowo „koszmar”, którego pierwszy człon wywodzi się od dawnego czasownika oznaczającego „deptać” albo „gniomić”. Innymi słowy, kiedy mówisz, że przyśnił ci się koszmar, nieświadomie przywołujesz starą historię demona wchodzącego na ciebie przez sen.

Mare, legenda u źródeł spektrofilii?

Widmowe kobiety też nie cieszą się lepszą sławą. W słowiańskich legendach wile — zmarłe przed ślubem narzeczone — wciągają mężczyzn w zabójczy taniec, a rusałki, duchy utopielic, wabią ich na dno wód, o ile wcześniej nie załaskoczą ich na śmierć.

W Chinach Liaozhai Zhiyi Pu Songlinga, powstający od XVII wieku, bywa łaskawszy dla kochanków z zaświatów. W historii Nie Xiaoqian piękna zjawa jest zmuszona uwodzić mężczyzn i wydawać ich demonowi. Ale Ning Caichen odrzuca jej zaloty i funduje jej nowy grób, uwalniając ją od kata. Wzruszona podąża za nim do domu i oboje kończą ślubem. A więc romanse z duchami nie zawsze kończą się źle.

W Japonii opowieść o Botan Dōrō głosi, że wdowiec Ogiwara co noc przyjmuje piękną nieznajomą, Otsuyu, która zawsze odchodzi o świcie, z lampionem z piwoniami. Gdy podejrzliwy sąsiad węszy w tej osobliwej znajomości, odkrywa grozę: w łożu piękność nie wygląda już jak kobieta, lecz jak szkielet. Uprzedzony o niebezpieczeństwie, Ogiwara próbuje się jej oprzeć, ale w końcu wraca w jej ramiona. Rano znajdują go martwego, obejmującego kości umiłowanej. Wystawiana między innymi w teatrze kabuki „Lampion z piwoniami” pozostaje jedną z najsłynniejszych japońskich opowieści o duchach. I wcale nie ukrywa cielesnego charakteru tego związku.

Dwa wątki wracają przez wieki i kontynenty: widmowa kochanka czy kochanek działają często jak nieodparty magnes, a historia dla człowieka kończy się źle. Jest nad czym się zastanowić: po co fantazjować o duchu, którego się boi? Może dlatego, że w jednym skupia się pragnienie przyjemności bez oceniania, bez dnia następnego, bez ciała, które by się starzało — i jednocześnie lęk przed utratą kontroli.

Sprawa Doris Bither: widmowa zagadka

Z folkloru przejdźmy do laboratoriów parapsychologii.

W 1974 roku w Culver City w Kalifornii kobieta o nazwisku Doris Bither twierdzi, że w rozpadającym się domu, w którym mieszka z czworgiem dzieci, atakują ją i gwałcą niewidzialne byty. Spotyka Barry’ego Taffa, śledczego pracującego dla laboratorium parapsychologii działającego na UCLA (Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles). Razem z kolegą Kerry’m Gaynorem rozpoczyna śledztwo, które potrwa dziesięć tygodni: powtarzane wizyty, przyrządy pomiarowe, aparaty fotograficzne.

Śledczy relacjonują spadające przedmioty, cuchnące zapachy, zimne strefy i unoszące się w sypialni światła. Podczas nocnego seansu Bither słowami drażni byt, żeby się ujawnił, a fotografowie naciskają migawki. Na zdjęciach dziwne świetliste pasma zdają się otaczać jej ciało.

Historia obiega cały świat i inspiruje książkę, a potem kultowy film grozy, L’Emprise (The Entity w wersji oryginalnej), z Barbarą Hershey.

Tyle że zdjęcia nigdy nie stanowiły solidnego dowodu. Sceptycy proponują zwyczajne wyjaśnienia fotograficzne, zwłaszcza artefakty związane z samym robieniem zdjęć, i wytykają śledztwo podmyte przez efekt potwierdzenia, na tle wielkiej rodzinnej rozpaczy. Barry Taff przez lata bronił realności zjawisk, które — jak twierdzi — obserwował. Co do napaści seksualnych zgłaszanych przez Doris Bither, śledczy nie byli ich świadkami.

Sprawa, która ma wszystko, by mrozić krew w żyłach, ale na pewno nie dość, by orzec, iż do łóżka tej kobiety wkradł się duch.

Ślub z duchem jest możliwy (no, prawie)

W 2016 roku Amanda Teague z Irlandii Północnej organizuje ceremonię na statku na wodach międzynarodowych, by poślubić ducha pirata z XVIII wieku, zwanego Jack Teague.

Jednak — jak potwierdził serwis weryfikujący fakty Snopes — ten ślub nie miał żadnej mocy prawnej. Sama ceremonia już jak najbardziej.

Para od tamtej pory się rozstała. Nawet śmierć nie zdołała więc zagwarantować wiecznej miłości.

Spektrofilia na wodach międzynarodowych: ślub z duchem pirata

Spektrofilia zadomowiła się na forum

Byłoby wygodnie wrzucić to wszystko do worka z folklorem i latami 70., tyle że nie.

Creepy Hollows, duża społeczność internetowa poświęcona zjawiskom paranormalnym i spirit keeping, ezoterycznej praktyce opartej na przekonaniu, że z duchami można zawiązywać trwałe więzi, ma nawet sekcję poświęconą inkubom, sukkubom i innym bytom seksualnym. Znajduje się tam liczne relacje osób twierdzących, że uprawiały seks z duchami — pośród doświadczeń osobliwych i wierzeń nie z tej ziemi.

Wybrałam stamtąd kilka opowieści.

U VelvetBlade wszystko zaczyna się od snów częściowo świadomych, w których spotyka kochanka bez twarzy, a łączy ich głęboka intymność. Pewnej nocy czuje jednak penetrację i ciepło w podbrzuszu, z oszałamiającym realizmem. Jej sny stają się bardziej cielesne, zaludnione kochankami o zmiennych postaciach. Wśród nich czerwony smok, który przybiera czasem rysy jej dawnego mistrza karate, i biały wąż. Między intensywną rozkoszą a przerażającymi epizodami zaczyna się zastanawiać, czy jej nocni goście nie są przypadkiem inkubami.

Historia Zacx5 zaczyna się dziwnie: relacjonuje, że poczuł rodzaj strzały przeszywającej ciało przez lewe oko, a potem przyszły trzy dni wysokiej gorączki. Następnie nocne pieszczoty niewidzialnej ręki i sny, w których humanoidalna istota żeńska daje mu przeżyć stosunki o nadzwyczajnej intensywności. Lecz co rano budzi się wyczerpany. Przekonany, że ten sukkub mieszka w jego brzuchu i żywi się jego nasieniem, postanawia go osłabić modlitwami. A jednak chciałby od czasu do czasu się z nim spotykać — bez wyczerpania i niechcianych dotknięć.

Seita z kolei nie czekał, aż duch sam zapuka do drzwi: zapłacił za kontakt z sukkubem. Ale po kilku tygodniach niewiele się działo, poza kilkoma mrowieniami, szumem w uszach i migreną. Funduje więc sobie drugi rytuał, mający wzmocnić ich połączenie. Wkrótce potem relacjonuje, że czuje powiew na twarzy, potem na ustach — aż po wrażenie prawdziwego pocałunku z językiem. Twierdzi nawet, że czuje palce swej tajemniczej wybranki splatające się z jego palcami. Okazuje się, że także widmowa miłość ma swoje płatne opcje.

Echofalls opowiada niezwykły wieczór. W wyjątkowo realistycznym śnie dwóch inkubów, których uważa za swych kochanków, wciąga go do podziemnego klubu nocnego, pełnego stworzeń pijących, tańczących i flirtujących w czerwonym świetle. Jedyny człowiek na imprezie, daje się ponieść towarzyszom, z których jeden owija mu ogon wokół talii. We trójkę lądują w prywatnym pomieszczeniu, ale Echofalls woli zachować resztę dla siebie.

Opowieść EnglishMaster ma pozory zwyczajnego romansu — tyle że wybranka jego serca nie ma ciała. Mężczyzna, który ma za sobą siedem lat małżeństwa, opowiada o wymienianych pocałunkach, wyznaniach miłości i sesjach tego, co nazywa seksem psychicznym, z duchem kobiety. Jego werdykt jest bezapelacyjny: to jedno z najlepszych intymnych doświadczeń, jakich zaznał. Naprawdę przeszkadza mu tylko zazdrość widmowej partnerki, ilekroć wpuści do domu nowy duch.

Spektrofilia i widmowa zazdrość

Za tymi relacjami kryje się też cały biznes rzekomych łączeń z duchami, wyceniany od kilkunastu do ponad 150 dolarów w zależności od strony i usługi, nie licząc dodatkowych rytuałów mających wzmocnić więź. Rynek, który nasuwa pytania, zwłaszcza gdy celuje w osoby potencjalnie podatne.

Telewizja też się tego podjęła: amerykańska stacja Travel Channel wyemitowała program zatytułowany „Ghostly Lovers”, poświęcony osobom utrzymującym — jak twierdzą — związki z zaświatami.

Krótko mówiąc, duch zamienił prześcieradło na fora dyskusyjne i platformy wideo, ale nie zestarzał się ani o dzień.

Wyjaśnienie naukowe

Kiedy głębiej zajrzeć w relacje o cielesnych romansach z zaświatami, medycyna snu ma gotowego podejrzanego: paraliż przysenny.

Podczas fazy REM mięśnie są naturalnie sparaliżowane — no, prawie. To dlatego ciało nie odgrywa ruchów ze snów. Ale zdarza się, że świadomość wraca, zanim hamowanie mięśni ustąpi. Śpiący budzi się wtedy niezdolny do ruchu, niekiedy z poczuciem ciężaru na klatce piersiowej, wrażeniem, że w pokoju ktoś stoi, a nawet bardzo realistycznymi halucynacjami.

A te halucynacje mogą być seksualne. Uczucie pieszczot, penetracji, wrażenie ciała dociskającego się do twojego: mózg, wciąż na wpół pogrążony we śnie, potrafi nadać tym odczuciom oszałamiającą realność. Zwłaszcza że fazie REM towarzyszą też całkiem zwyczajne zjawiska fizjologiczne, jak nocne erekcje czy nawilżenie narządów płciowych.

Zjawisko wcale nie wyjątkowe. Opublikowana w 2011 roku synteza 35 badań szacowała, że około 7,6% ogółu populacji przeżyło w ciągu życia co najmniej jeden epizod paraliżu przysennego.

Paraliż przysenny oczywiście nie tłumaczy wszystkich relacji, zwłaszcza osób, które twierdzą, że były w pełni przebudzone. Odkrywa jednak coś fascynującego: mózg uwięziony między snem a jawą potrafi wytworzyć doznania podobne co do joty do opisów z folkloru.

Łatwiej pojąć, dlaczego inkuby i widmowi kochankowie od tak dawna nawiedzają sypialnie. I dlaczego, zanim zaczniemy mówić o duchach, warto zajrzeć pod własną czaszkę.

Spektrofilska fantazja w popkulturze

Kino też nie przeoczyło spektrofilii — posłużyło się nią zarówno do straszenia, jak i do szybszego bicia serc.

„L’Emprise” (“The Entity”, 1982) przenosi sprawę Bither na ekran z Barbarą Hershey — horror, który trwale naznaczył wyobrażenia o napaściach dokonywanych przez niewidzialny byt.

Znacznie wcześniej „L’Aventure de madame Muir” (“The Ghost and Mrs. Muir”, 1947) eksplorowała wersję romantyczną: młoda wdowa wprowadza się do domku, w którym straszy duch kapitana marynarki, a ich związek staje się jedną z najsłynniejszych filmowych miłości między żywą kobietą a umarłym.

Zaś „Ghost” (1990) — ani grama grozy, ale dowód, że publiczność przepada za romansami z zaświatów. Choć zamordowany, Sam nic nie stracił z pożądania Molly: znajduje nawet sposób, by pożyczyć ciało medium i znów znaleźć się w jej ramionach, wymieniając z nią pocałunki.

Groza i komedia też hasały do woli. „Ghostbusters” (1984) ma nawet scenę zadziwiająco dosadną jak na komedię dla szerokiej widowni: w sekwencji sennej Ray ląduje z rozporkiem tajemniczo rozpiętym przez żeński duch, który jakby robił mu loda. Aluzja jest na tyle czytelna, że odnotował ją brytyjski organ klasyfikacji filmów.

Niedawno „American Horror Story: Murder House” (2011) uczyniło z Rubber Mana — niepokojącej sylwetki w lateksowym kombinezonie — jedną ze swoich najbardziej upiornych postaci. Seks, opętanie i groza mieszają się tu tak, że samo pożądanie staje się zagrożeniem.

"Rubber Man" z American Horror Story: Haunted House

Spektrofilia, smak nieuchwytnego

Pewnie jest tysiąc powodów, by fantazjować o duchach. Tajemnica, dreszcz zakazanego, przyjemność wyobrażania sobie pieszczoty znikąd… i to dziwne przekonanie, że istota bez ciała mogłaby mimo wszystko przyprawić nas o utratę zmysłów.

Ale fantazja ma też drugą stronę. Niewidzialny kochanek bywa równie pociągający, co niepokojący, a relacje bez ustanku huśtają między rozkoszą, lękiem a utratą kontroli. Może właśnie to czyni spektrofilię tak fascynującą: wyobraźnia nie zna tu granic — na lepsze i na gorsze.

Czy trzeba się z tego niepokoić? Zdecydowanie nie, jeśli pomysł cię podnieca. Nietypowa fantazja sama w sobie nie jest zaburzeniem. Kwestia pojawia się zwłaszcza wtedy, gdy doświadczenie staje się natarczywe, straszne lub źródłem cierpienia. Reszta niech bez obaw wyśle wyobraźnię na krótki spacer na drugą stronę zasłony.

Wszak Halloween to nie tylko święto potworów i strachów. To też sposobność, by puścić wodze fantazji ku przyjemnościom mniej konwencjonalnym. A po wszystkich tych historiach może inaczej spojrzysz na cienie rysujące się w twojej sypialni.

Wesołego Halloween i dobrej nocy… Życzymy ci koszmarów bardziej gorących niż strasznych.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *