Clarisse Calliopé, blogueuse soumise : interview

Clarisse Calliopé, uległa blogerka: wywiad

autor: Eglantine
w

Clarisse Calliopé prowadzi stronę Soumise-blog.com, blog poświęcony BDSM. Na swoim blogu opowiada o swoim życiu jako uległa, o spotkaniach i doświadczeniach. Dzieli się również swoimi przemyśleniami na temat BDSM, a także radami dla osób, które chcą rozpocząć przygodę z tym światem.

Zaprosiliśmy ją do wywiadu, a Clarisse Calliopé bardzo uprzejmie zgodziła się odpowiedzieć na nasze pytania.

Clarisse Calliopé, uległa blogerka: wywiad
Clarisse Calliopé (źródło: jej konto na Twitterze)

Spis treści pokaż

Cześć, Clarisse Calliopé, czy mogłabyś krótko przedstawić się naszym czytelnikom?

Cześć! Oczywiście, z przyjemnością. Jestem młodą, puszystą, biseksualną kobietą, głęboko uległą i masochistką. Od 5 lat prowadzę bloga, który jest dla mnie bardzo ważny, i piszę wiele tekstów o moich sesjach oraz rozterkach związanych z byciem uległą.

Określasz siebie jako uległą. Jak na co dzień przeżywasz swoją uległość?

Chciałabym żyć w tym, co nazywa się 24/7, ale zakochałam się w mężczyźnie, który wcześniej nie był Panem. Dlatego najpierw zbudowaliśmy, powiedzmy, „zwyczajną” relację miłosną. Mogę dziś powiedzieć, że na co dzień jestem bardziej jego żoną, a mniej uległą. Te chwile zostawiamy na intymność. Na co dzień moje życie jest więc, powiedziałabym, dość zwyczajne, choć mój Pan może wydać mi polecenie w każdej chwili.

Dzielisz się na swoim blogu bardzo osobistymi chwilami ze swojego życia. Czy to dla ciebie rodzaj pamiętnika?

Tak, zdecydowanie! To wyłącznie mój pamiętnik BDSM. Dbam o to, by nie zdradzać niczego z mojego życia prywatnego, bo chcę chronić tę „intymność” w domu. Poza tym uważam, że nie ma na to miejsca na blogu. Jeśli chodzi o moją stronę BDSM, lubię opowiadać o moich sesjach i stanach ducha, choć nie piszę o wszystkim. Są rzeczy, których doświadczam w sekrecie i które chcę zachować dla siebie — często bardzo cenne chwile.

Jak określiłabyś swoje BDSM? Jesteś raczej uległa czy raczej masochistka? A może po równo?

Myślę, że po równo jedno i drugie. Lubię zarówno być posłuszna, jak i być boleśnie poniewierana. Obie te rzeczy bardzo mnie podniecają.

Praktykujesz BDSM, które niektórzy mogliby określić jako „hard”. Gdzie dla ciebie przebiega granica między soft a hard?

To pytanie, które społeczność zadaje sobie bardzo często. Czy mamy prawo uważać się za masochistki, jeśli lubimy lekkie klapsy, podczas gdy inne kobiety dają sobie przybijać piersi gwoździami? Myślę, że nie istnieje dokładna i uniwersalna skala, która wyznaczałaby granicę między hard a soft, ani żaden próg, po przekroczeniu którego moglibyśmy powiedzieć: „jeśli znosisz większy ból, to tak, jesteś masochistką, a jeśli nie, to nią nie jesteś”.

Dla mnie soft to to, co lubimy praktykować, co przychodzi nam łatwo i naturalnie, a hard to to, co trudniej byłoby nam praktykować, polubić, a nawet zaakceptować. Każdy z nas sam określa tę kategorię.

Jeśli o mnie chodzi, myślę, że pozostaję dość grzeczna. Dla mnie soft obejmuje wszystko — od lekkich klapsów po uderzenia packą, jeśli są umiarkowane. Hard zaczyna się przy większym bólu: powiedziałabym, że chodzi o wszystko, co powoduje siniaki, i o wszystko, co przy uderzeniu odbiera mi dech. Może to być cokolwiek, nawet goła ręka.

Wywiad z Clarisse Calliopé
Clarisse Calliopé i jej Pan (źródło: jej konto na Twitterze)

Jakie są twoje ulubione akcesoria BDSM?

Moje obroże są i zawsze będą moimi ulubionymi akcesoriami (o ile można je tak nazwać). Są częścią mnie i mają swoją historię — bardzo je sobie cenię.

Poza tym bardzo lubię jeden ze swoich pejczy, który zrobiła moja przyjaciółka Agnès. Przygotowała dla mnie cat-o’nine (po francusku „kot o dziewięciu ogonach”, czyli pejcz z dziewięcioma rzemieniami) w kształcie róż. Jest przepiękny. Bardzo cenię pracę rzemieślników skórzanych z mojego otoczenia — uważam, że mają wyjątkowy fach w ręku.

A jakie są twoje ulubione praktyki BDSM?

Jestem uległą jak wiele innych: bardzo dużo dzieje się w mojej głowie i prawdopodobnie czerpię tyle samo przyjemności z ciała, co z umysłu.

Dlatego najbardziej lubię atmosferę. Surowy, charyzmatyczny Pan może mi rozkazać, co tylko zechce, a ja będę zachwycona. Odpowiadając więc na pytanie, powiedziałabym, że nie mam ulubionej praktyki, lecz raczej ulubiony stan umysłu: lubię, kiedy czuję się gorsza i poskromiona, a także kiedy jestem upokarzana.

Jaka była, twoim zdaniem, najintensywniejsza sytuacja BDSM, której doświadczyłaś?

To dość trudne pytanie… Zastanowię się… Najintensywniejsza emocjonalnie była chwila, gdy przeżyłam moją pierwszą sesję BDSM. Cała drżałam, moje napięcie sięgało zenitu — zapamiętam to na całe życie. Takich rzeczy doświadcza się tylko raz.

A najintensywniejsza fizycznie była sesja intensywnego biczowania. Było ciężko, ale jednocześnie niesamowicie przyjemnie — bardzo mi się podobało! Miałam siniaki na całym ciele, sama byłam pod wrażeniem.

Jakie są twoje granice?

Moje granice są dość proste: pojawiają się wtedy, gdy znika przyjemność. Czerpię przyjemność z bardzo ekstremalnych rzeczy, z bycia zdominowaną, wykorzystywaną i bicia, ale kiedy coś posuwa się dla mnie za daleko, przyjemność znika — i wtedy moje granice zostają przekroczone.

Wywiad z Clarisse Calliopé, autorką Soumise-blog.com
Clarisse Calliopé i jej Pan (źródło: jej konto na Twitterze)

W internecie jest wielu mężczyzn szukających uległej, czasem z niezbyt godnych pochwały powodów. Udaje ci się ich unikać?

Tak, z czasem udało mi się rozpoznać nawet tych najbardziej przebiegłych, kłamców i gadułów. W końcu od 7 lat jestem zanurzona w tym wirtualnym świecie, więc mam w tej kwestii doświadczenie.

Jeśli chodzi o mężczyzn niskiego sortu, którzy zaczynają rozmowę od wiadomości w stylu „bądź posłuszna, brudna suko”, od razu ich ignoruję. Nie mam czasu do stracenia i przestałam próbować wychowywać mężczyzn, którzy nie mają nic w głowie ani za grosz szacunku.

Ogólnie rzecz biorąc, czy prowadzenie strony sprawia, że często kontaktują się z tobą natręci? Jak reagujesz w takich sytuacjach?

Nie, bardzo niewielu natrętów kontaktuje się ze mną przez bloga. Wręcz przeciwnie, dostaję wiele długich maili z podziękowaniami, bardzo serdecznych, bardzo pełnych szacunku i bezinteresownych. Moim zdaniem świat BDSM właśnie taki jest: to życzliwa i pełna szacunku społeczność.

Natręci, którzy do mnie zagadują, kontaktują się ze mną przez media społecznościowe. Zresztą nie czytają mojego bloga, bo nawet nie są ciekawi tego, co piszę. Szukają moich nagich zdjęć i seksualnych rozmów. A ponieważ im tego nie daję, szybko tracą mną zainteresowanie — i bardzo dobrze.

Na swoim blogu piszesz, że podziwiałaś uległą blogerkę Céline Messine, której strona już nie istnieje. Czy miałaś z nią kontakt? Jeśli tak, czy wiesz, co u niej słychać?

Tak, ogromnie ją podziwiałam. Jej blog bardzo mi się podobał. Kiedy nie wiedziałam jeszcze nic o BDSM, czytałam jej teksty i bardzo mocno ze mną rezonowały.

Czasami nawet uważałam, że przesadza z uwielbieniem dla swojego Pana, ale kiedy spotkałam swojego, wszystko w końcu nabrało dla mnie sensu, bo doświadczałam tego, co opisywała.

Bardzo chciałabym ją poznać i się z nią zaprzyjaźnić. Ale kiedy zaczęłam pisać, od razu mnie znienawidziła, a potem jej blog zniknął. Było mi naprawdę z tego powodu smutno.

Wiem, że od tamtej pory prowadzi zupełnie zwyczajne, waniliowe życie i w ogóle nie praktykuje już BDSM. Wydało mi się to niesamowite…

Czy mogłabyś dać naszym czytelnikom i czytelniczkom, którzy chcą rozpocząć przygodę z BDSM jako osoby uległe lub dominujące, jakieś rady?

Oczywiście. Na papierze można by udzielić dziesiątek rad, ale powiedziałabym, że cztery kwestie są ważniejsze od pozostałych:

  • Bezpieczeństwo przed wszystkim innym.
  • Komunikacja, która powinna być jak najlepsza.
  • Przyjemność, o której nigdy nie wolno zapominać, nawet jeśli jest się uległą.
  • Zaufanie, które musi być bezgraniczne.

Jeśli zawodzi choć jeden z tych czterech punktów, to nie róbcie tego… Naprawdę. Jeśli natomiast wszystkie są dla was spełnione, pozostaje wam już tylko puścić wodze fantazji, nawet tej najbardziej szalonej.

Żeby łatwiej było wam się oddać drugiej osobie, nie bójcie się spisać kontraktu albo jasno określić wcześniej swoich pragnień i granic, aby w odpowiednim momencie móc całkowicie się rozluźnić i poddać chwili. Dzięki temu unikniecie mnóstwa stresu i zamieszania podczas pierwszej sesji. To również uspokoi waszą osobę dominującą, która będzie dokładnie wiedzieć, co robić, a czego nie, żeby sesja była naprawdę udana.

I przede wszystkim nie bójcie się mówić wprost — to bardzo ważne.

Która z twoich opowieści jest twoją ulubioną?

Bez większego zaskoczenia powiedziałabym, że to opowieść o mojej pierwszej sesji… Mogę ją czytać 100 razy, a na końcu i tak mam głowę w chmurach, kiedy wspominam ten cudowny wieczór/noc.

Czy masz ulubiony wibrator?

Bez wahania mój Satisfyer. Choć ostatnio poznałam Lush 2 i też jest całkiem niezły.

Clarisse Calliopé
Clarisse Calliopé (źródło: jej konto na Twitterze)

Napisałaś książkę, ale na swoim blogu zdajesz się pisać, że to doświadczenie ci się nie podobało. Czy mogłabyś opowiedzieć nam o tym coś więcej? Czy polecasz jej lekturę?

Nie, wcale mi się nie podobało. Presja, żeby szybko pisać, nie czerpałam z tego przyjemności, spędzałam godziny na pisaniu, żeby stworzyć coś, z czego nie byłam zadowolona, a moje doświadczenia ze światem wydawniczym też były fatalne — prawdziwa katastrofa… Moja książka się nie sprzedała, krótko mówiąc, nic w tej historii się nie udało.

Poza tym jestem dobrą blogerką, ale to nie znaczy, że jestem dobrą pisarką. Uważam, że moje teksty mają swoje miejsce na blogu, a nie gdzie indziej.

Nazywasz swojego obecnego Pana Papang. Skąd wziął się ten pseudonim o dość zabawnym brzmieniu?

Tak, właśnie tak: Papang — sam się tak nazwał. Nigdy nie chciał mi wyjaśnić dlaczego, za to zachęcił mnie, żebym sama poszukała.

Wiem też, że pochodzi z Reunionu, i znalazłam odpowiedź w Google. Papang to ptak, którego można spotkać wyłącznie na wyspie Reunion. Dlaczego więc wybrał nazwę ptaka? Nie mam pojęcia.

Czy zdarzyło ci się kiedyś całkowicie zrezygnować z BDSM?

Tak, zniszczyło mnie nagromadzenie destrukcyjnych mężczyzn w moim życiu… Bycie uległą to coś rzadkiego, szlachetnego i cennego, ale zbyt wielu dominujących mężczyzn nadużywa swojej charyzmy i niszczy, nawet nie zdając sobie z tego sprawy, kobiety, które oddają im absolutnie wszystko. Oddanie całej siebie jest czymś wielkim, pięknym i potężnym, ale bywa też druzgocące, gdy powierza się siebie niewłaściwej osobie. W końcu miałam dość… i musiałam od tego wszystkiego odejść.

Dziś wolę związać się z kimś spoza tego świata i jestem teraz o wiele szczęśliwsza.

Twój blog istnieje od wielu lat, a od chwili jego powstania twoja sytuacja bardzo się zmieniła. Jak patrzysz na swoje pierwsze teksty? Nadal postrzegasz je jako erotyczne?

Tak, bardzo się zmieniłam, ale nie przeszkadza mi to lubić wszystkich swoich artykułów, nawet tych najstarszych. Nie wypieram się swojej przeszłości — przeżyłam zresztą cudowne chwile, do których czasem lubię wracać, czytając o nich. Dziś patrzę na nie z nostalgią i dużym wzruszeniem. Niektóre z nich nadal mnie podniecają.

Jakie masz plany na przyszłość?

Nadal być szczęśliwą, prowadzić bloga, uczyć się odnajdywać się na nowo i sprawić, by wszyscy ci wierni czytelnicy, którzy regularnie mnie śledzą, zostali ze mną.

 

Serdecznie dziękujemy Clarisse Calliopé za poświęcenie czasu i odpowiedź na nasze pytania.

Jeśli ten wywiad zachęcił was, by dowiedzieć się więcej, Clarisse Calliopé znajdziecie:

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *